Son gelişmeler

İsrail'in Filistin'de yaptığı insanlık dış...

Tamam lan tamam bahsetmiyorum artık. bu saate kadar beni anlamayan varsa zaten sorun ondadır. Her neyse..

Bi haberim var çok da umrunuzda olmayan. Kaybolan anahtarımı buldum lan. Buldum buldum da artık bi boka yaramayacak, çünkü Çanakkale'deki her şeyimi topladım bu gece İzmir'e dönüyorum. Evdeki eşyaları sattım, kendi özel eşyalarımı topladım ve koliledim klasik bavul hazırlama törenleri falan. Bu arada kaybolan anahtarım sırt çantamın en siktiriboktan cebinden çıktı, anlamsız anlamsız baktım birkaç saniye o anahtara sonra güldüm kendi kendime geçti gitti yani.

Hayatımın resmi olarak öğrenci olduğum kısmı bitti. Resmi dediğim şu anlama geliyor, artık otobüslere tam ücret ödeyeceğim amk. Sırf bunun için bile tekrar bir şeyler okuyabilirim, şaka değil bu. Yoksa öğrencilik hayat boyu devam edecek, ölürken bile ölmeyi öğreneceğiz, yamuluyorsam düzeltin. .

Çanakkale'de yakşalık 6 yıl geçirdim. Okulu uzatmadım lan hemen yuhh falan demeyin. . lisansı 4 sene de bitirdim sonra da tezsiz yüksek lisans denen şeyi yaptım. o da şimdi bitti. Bu şehir güzel, çok ciddiyim. İlerde gelin yerleşin, üniversite okuyun bir şey yapın ama burayı tadın. Küçük İzmir, küçük İstanbul gibi burası. Geçirdiğim en güzel sene ise bu seneydi. Renkli geçti. Herkese birkaç doz Çanakkale yazıyorum burdan. İyi gelir emin olun. Yan etkisi eğlence olan bir şehir burası. 

Ha ne diyecektim, bu paketinde ters dönmüş eti puf geyiği var. Adamın biri paketinde ters dönmüş eti pufunu sahibinden.com'da 500 liraya satıyor. geçen gün bir marketten şansıma ben de bir tane ters dönmüş eti puf buldum, o kadar sevindim ki 1 haftadır yemiyorum, napacağımı bilemedim hala onu. tek bildiğim yemeyeceğim.   

Artık İzmir'de olacağım, en azından atanana kadar. Bu süre içinde bi boku ölçemeyen bir kpss sınavına hazırlanacağım. Sınavı gözümde büyütmüyorum. Bu yüzden stressli olmayacak bu süre ama, rahat da olmayacak. Süreci göreceğiz.  İşte bu kadar sevgili bilok, yazacaklarım şimdilik bu kadar.

İstanbul gibi bir kadın

Bugünlerde merak ettiğim şey İstanbul'u iç dünyamın en güzel yerine koyan şeyin ne olduğu, üstelik orda yaşıyor olmamama rağmen. Topu topu 7-8 kere bulunmuşumdur orada. Ama her seferinde beni daha fazla etkiliyor bu şehir, havasından mı, silüetinden mi bilemiyorum. Eskiden sevmezdim, ne bu trafik, ne bu insanlar, İzmir' e hiç benzemiyor derdim. Ama benzememeliydi zaten '' burası İstanbul '' diye boşuna slogan yapmadı adamlar. Evet her ne kadar yaşam zor olsa da İstanbul' da, büyülü bir havası, fantastik bir atmosferi var bu şehrin. Hergün orda yaşamaktan sıkılan insanlar vardır elbet, ama İstanbul' u belki de benim gibi hep uzaktan sevmesi, ara sıra gelip birkaç doz almasıdır en iyisi. İzmir' li olmama rağmen sevgililerim hep İstanbul' lu oldu. Hikayelerimin bir noktasında İstanbul hep vardı. Bu da garip bir istatistik, hayatıma dair. Belki de budur beni İstanbul' a, İstanbul' u bana yaklaştıran şey. İzmir İstanbul'un yanında 20'sinde bir genç kız gibi geliyor artık bana. Bu İzmir'e bakarken beni heyecanlandırsa da İstanbul gibi büyüleyemiyor. Bir şeyler eksik. İstanbul olgun, İstanbul benim kadınım olabilir belki, İzmir ise belki kızım, belki yakın arkadaşım. Çok şey mi istiyorum, İstanbul ya da İstanbul gibi bir kadın.

Köpek | Balık

Sen köpek gibi seversin, o balık gibi unutur... Sorun hangisidir acaba? Her ikiside mi, yoksa bir sorun yokmudur ortada.. Ya sevmeyi bilmiyorum ya da sevilmeyecek bir şeye aşık oluyorum.. Acaba hakettiğim için mi yaşıyorum bunu... Bunun cevabını bilmiyorum. Bunları öğrenmek için neden harap olmak zorunda insan, neden diğerleri bunları yaşatıyor kendilerine bu kadar değer veren insanlara.. Adil midir bu? Vicdanları gerçektende rahat ediyorsa bunların.. nasıl bir ahlak anlayışı vardır ? Yaşattıklarını anlamaları için aynılarını yaşamak zorundamıdır.. Mantık mı bu yani daha iyisini bulunca terket! Mantığın senin olsun.. Birgün aynı yağmur ıslatır senide.. ve belki o zaman o yağmur sel olur.. kapılınca düşünürler ve o an hem yağmurda hem de düşüncelerinde boğulurlar.. Ama doğru boğulmazlar yine... Balık gibi unutabilen o sularda yüzmesini de iyi bilir, dolayısıyla unutasa da yüzebilir.

Benim küçük beyaz İncim...

Hatırlamıyorum tam olarak... Sanırım, sanırım düşüyordum. İrtifa kaybediyordum hızla, yere çarpmaktan korkmuyordum ki pilotta, hosteste, yolcuda, yerde bendim nihayetinde. Kendi içimdeydim. Kendi boşluğumda, kendime hizmet edip, kendimi gezdiriyordum son zamanlara kadar... Taa ki düşüncelerimi kemerlere bağlayıp, kendimi boşluğa bırakana kadar... Bunu sağlayan O küçük beyaz inciyi, fezadan farkedene kadar... Gözlerim iyidir. Beyazı halen net olarak görebiliyorum. O berakklığı farkedebiliyorum. Güveniyorum. İstiyorum daha önce olmadığı kadar. Sımsıkı sarılmak istiyorum şimdi ve bir avuç mutluluğumu savurmak istiyorum tek tanemin üzerine... Umutlarımı çıkardım cebimden artık ellerimde, tutki ellerimden umutlan sende.

Kontrpiyede kalan duygularım hemen Dağılın!

Dağılın ulen. Size diyorum, evet siz! Bugünlerde kaçamak duygularımdan arınır oldum galiba… Emin değilim pek ama bi farklılık var hayatımda. İzmirli rahatlılığı var üzerimde, birazda Çanakkale geçilmezliği var galiba :) Salakça özgüvenimde cabası. Neden acaba diye düşünüyorum kendi kendime ama hala net bir yanıt bulamadım.Bulunca onu da yazarım :) Sanırım ‘’ level ‘’ atlıyorum hayatımda. Birkaç ‘’ game over ‘’ dan sonra temkinli davranmaya başladım kararlarımda. Yeni misyonlar aldım bitirebilmek ümidiyle. Fazla geliyorum bu aralar etrafıma, gözlerinden anlıyorum insanların. Taşıyorum ben tüm renklerimle, siyah beyaz hayalleri olan galiba birazda geride kalan zihniyetlere. Kaçmayın diyorum kaçmayın en fazla elinize yüzünüze bulaştırırsınız beni. Fena mı olur yüzünüze renk gelir diyorum :) Yok ya, bi Engin var beni anlayan. O da bazen ‘’system error ‘’ verse de 6 yıllık maceramda en kıyak arkadaşım oldu :) Her neyse ben burada bugün herkesten bahsetmedim. Bugün biraz kendimden bahsettim aslında herkesin zorlayınca bir şeyler bulacağını tahmin ediyorum :) Aramaya inanın sadece :)